•:*´¨ⓩ a-t ⓞ P¨`*:•

 

 

ผ่านมาเข้าเดือนที่ 3แล้ว กะการทำงานที่นี่

 มีทั้งเหนื่อย ทั้งมีความสุข ทั้งท้อ และร้องไห้อยู่หลายครั้ง
แต่เมื่อวานมันก็ทำให้รู้ว่าหากเราทำเต็มที่กะมันผลตอบแทนที่กลับมามันช่างคุ้มค่าจริงๆ
"TEAMWORK" คำๆนี้ดูน่าจะให้ความหมายได้ดีที่สุด

หากเราหรือบางคนหยุด เมื่อวานก็คงไม่ใช่วันของเรา
TOP Club in Thailand & Top Club in ASIA
รางวัลแห่งความสำเร็จและพยายาม ของ TEAM NWW

 

 

ต้องขอบคุณพี่ๆทุกคนที่คอยสอนงาน สอนประสบการณ์ดีๆ
เชื่อมั่นในตัวชั้น และสอนให้ชั้นคนนี้รู้จักเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
สอนให้ชั้นเข้มแข็งมากขึ้น ชั้นยังจำได้วันที่ชั้นนั่งร้องไห้อยู่ในโต๊ะทำงาน

 ชั้นพยายามร้องไห้เงียบที่สุด เพราะชั้นไม่อยากให้พี่คนอื่นมาเห็นใจชั้น หรือมาปลอบใจชั้น

เพราะชั้นมันเด็ก หากใครมาปลอบชั้นคงจะร้องไห้หนักมากมายขึ้นอีก
 แต่จริงๆชั้นคิดผิด พอพี่ๆมาเห็นก็มาตบไหล่แล้วก็บอกว่า เริ่มใหม่นะต๊อป

ต๊อปต้องเป็นให้เหมือนตุ๊กตาล้มลุกในอาชีพนี้
อือ ก็จริง! เราเริ่มใหม่ได้เสมอ แต่วันนั้นร้องซะมากมาย

ตาบวมมากมาย ร้องจนหมดสุดๆ

 

แล้วหลังจากวันนั้นชั้นก็เริ่มใหม่ สู้ใหม่อีกครั้ง และมันก็สำเร็จ

"...ชั้นเป็นตุ๊กตาล้มลุกแล้ว..."

จริงๆก็ไม่อยากมีวันที่ล้มนะ ชั้นไม่อยากร้องไห้เหมือนเด็กอีกแล้ว
แต่ในความเป็นจริง สักวันมันก็ต้องล้มอีก และสักวันก้ต้องลุกได้อีกครั้งเหมือนเดิม

 

พอวันไหนที่ไม่ได้ทำงาน เหงาจัง
อยากเจอเพี้ยนนะ แต่ในความเป็นจริงเราก็คงไม่ได้เจอกันหรอก
อีกนานกว่าจะได้เจอ  หรืออาจไม่ได้เจอกันเลยรึป่าวชั้นก็ไม่รู้
จะปล่อยให้ชั้นอยู่ไปแบบนี้อีกนานแค่ไหน

ให้รู้สึกอยู่แบบนี้..ห่างกันไปจริงๆเลยจะดีกว่านี้รึป่าว
จะได้ไม่รู้สึกแย่ๆ

 

 

เมื่อวานเป็นวันครบรอบของเราแล้วนะ
ตัวเองเคยบอกว่า นับไปทำไม เค้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปจำทำไม
ก็คิดแต่ว่าวันนี้มันก็เป็นวันสำคัญวันนึงของเรา มันเป็นวันเก่าๆที่น่าจดจำ
ถ้าไม่มีวันนั้นแล้วเราจะมีวันนี้รึป่าว จิงมั๊ยล่ะ เค้าก็เลยรู้สึกดีกับวันนี้เป็นพิเศษเลยมั้ง
ครบรอบทั้งที แต่เราก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน
จิงๆวันนี้เค้าตั้งใจไว้ว่าอยากไปโน่นนี่กะตัวเองมากมาย
แต่ทำไงได้เนอะ เค้าฉลองคนเดียวก็ได้ T^T
รู้มั๊ยว่าเวลาที่เค้าทำงาน เวลาไปออกบูธเจอผู้คนมากมาย
เจอคู่รักเค้าเดินหนุงหนิงกัน เกาะแขนกัน จับมือกัน
เค้าอ่ะคิดถึงตัวเองที่สุดเลยนะ
เมื่อวานอะเค้าเป็นเอามาก
ก็เค้ายืนออกบูธกะพี่อีกคนแล้วหันไปเห็นคู่อื่นๆ เค้ารู้สึกอยากร้องไห้อะ
ยืนมองดูคู่อื่นๆ มากมายหลายคู่
จนพี่เค้าถามว่าต๊อปเป้นอะไรรึป่าว ไม่สบายรึป่าว จมูกแดงๆ
เค้าก็ต้องฝืนยิ้มๆ ละบอกพี่ว่าไม่เป็นไร แล้วก็ทำงานต่อ เฮ้อ -*-

แล้วเมื่อคืนกลับบ้านมาเค้าก็ป่วยหนักเลย
แต่เค้าบอกตัวเองไว้ว่าพรุ่งนี้จะไปหาเลยรีบนอน
แต่สุดท้ายวันนี้ก็ไปไม่ทัน ก็เพราะว่าเค้ามัวแต่หาร้านทำตรายางอยู่อะ
แบบไข้ขึ้นแล้วก็มาเดินๆ แดดร้อนๆ เดินวนไปมาจนรู้สึกจะเป็นลม
พอจะเดินกลับ เลิกคิดแล้วเพราะหาไม่ได้ รีบไปหาตัวเองดีกว่า ดันเจอร้าน
แล้วสุดท้ายก็เกือบห้าโมงตัวเองก็โทมาบอกว่าเด๋วตัวเองต้องไปทำวัตร
เค้าก็....เข้าใจนะ แต่แบบ  ไม่รู้ดิ ก็มันคิดแล้วแล้วอะว่าวันนี้จะได้เจอ
มันดีใจไปแล้ว ตั้งความหวังไว้แล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เจอ
กลับมาถึงบ้าน นั่งร้องไห้ 555 กุมันบ้าบอ ขี้แงไม่เข้าเรื่อง

ถึงแม้ว่าวันนี้เราจะไม่ได้อยู่ข้างๆกัน
ไม่มีตัวเองมาทำให้เค้ายิ้ม  มาทำให้หัวเราะ มาทำให้งอน มาทำให้ร้องไห้
ที่สำคัญไม่มีตัวเองมาร้องเพลงด้วยเสียงเพี้ยนๆให้เค้าฟัง
เค้าคิดถึงตัวเองอะ มาร้องเพลงให้เค้าฟังหน่อยเค้าจะได้หายเครียดอะ
แต่ไม่เป็นไรเค้าจะอดทนนะ อดทนให้มากๆตั้งใจทำงานมากจะได้ไม่ต้องนึกถึงตัวเองมากนัก

 

 

ในที่สุดวันศุกร์ที่ผ่านมาก็ผ่านช่วงเวลาของการ train งานได้แล้วก๊า
เหนื่อยแสนเหนื่อย แต่ก็ทุ่มไปสุดตัว เอาซะป่วยเรย
สอบตอนเช้า 9โมง แบบว่ากดดันสุดๆ
ข้อเขียนคิดว่าทำได้เยอะ แต่ดันสะเพร่ามากมาย เขียนไม่หมดก็ไม่ได้คะแนน
ที่สำคัญช่วยติวให้คนอื่น แต่ตัวเองได้คะแนนน้อยกว่าอีก 555
พอเสร็จก็ต่อด้วยการ Roleplay อันสุดแสนจะโคดๆยากมากมาย
สอบผ่านแต่พี่เค้าคอมเม้นว่า พูดเร็วไปนิดน่ะคะ หุหุ มันเรยติดๆนิดนึง
ซึ่งผ่านไปได้ด้วยดีมีคะแนนรองท๊อปมาเป็นกะลังใจ  อิอิ
คุ้มค่ากะการที่นั่งท่องจนตี 1 บวกกะนอนไม่หลับอีกจนตี 2
และด้วยสปิริตก็เข้าไปคลับอีก ไปผ่อนคลายๆซะนิดส์นึง
เลยไปเข้าห้อง Stream อะเจ๊อยากตาย
ร้อนตับแตก ควันท่วมห้อง หายใจมะออกค่า
จิงๆเค้าต้องให้เอาน้ำราดเรื่อยๆตอน 5 นาที
แต่ช้านคนนี้ 2-3 นาทีเนี่ย ก็ราดน้ำเลย แบบว่ามันหายใจมะออกอะ
แต่อดทนเพราะอยากขจัดอนุมูลอิสระ ซึ่งไอ้เจ้าเนี่ยที่เค้าเรียกมันซะดูดีสวยหรู
แต่มันก็คือ  ไอ้ขี้ไคล อันหนาเตอะของเราเนี่ยแหละ
เข้าไปห้องนี้เนี่ยได้ผลสุดๆ มันออกมาได้ดีจิงๆมากมายขนาดที่ว่า
ขัดๆถูๆจนตัวผอมลงไปนิ้วนึงกันเลย มันหนาจิงๆอ่า
หลังจากนั้นก็ไปอาบน้าม แล้วก็ไปช็อปกะเพื่อนโอ
บังเอิญจิงๆเลยกุกะเมิงเนี่ยทำงานตึกข้างๆกันแท้ 555
เลยได้เจอเมิง คิดถึงเมิงมากมายแต่ว่าเทรนงานเสดละ เรยอดเจอกานเรย
ละ2 ทุ่มก่าๆกำลังจะกลับบ้าน จู่ๆฝนก็หยดมาสองแหมะโตๆ ละก็ซ่าาาาาา ตกหนักมากมาย
จากที่หายป่วยจากการเข้า Stream ก็ต้องป่วยเหมือนเดิม
เพราะกุลากตัวอันเปียกๆไปขึ้นรถเมล์ แระแอร์ก็เป่าหัวซะปลิวเรย
เมื่อไหร่จะหายป่วยคะเนี่ย นู๋จะทำงาน นู๋ไม่มีเวลาป่วย

 

 

แล้วเมื่อวานค่าก็ได้เริ่มทำงานจริงซะที  จาบอกว่าอยากร้องไห้มากมาย
ปวดขาสุดๆกะการลงบูธ ขานู๋ยิ่งแบบว่า ปวดง่ายมากมาย
ละก็เจอพี่ใหม่ๆได้สนิทกันมากขึ้น พูดคุยเป็นตัวเองมากขึ้น
แล้วก็ได้เพื่อนแผนกอื่นทั้ง ซายกะอิ๋ว Reception สองคนนี้ก็เด็กใหม่
ตอนแรกไหว้เราเฉยเรย ประมานว่าแผนกกุแต่งตัวแบบดูแก่นิดส์นึง
รึหน้ากุมันแก่ก็ไม่รุ้  ไม่รุ้อันไหน 555
แล้วก็รู้จักกะพี่ๆครูฝึกมากขึ้น ซึ่งก็รู้จักกัไว้เพื่องานคะ
พยายามไม่คิดมาก ไม่หยิ่ง เพราะพวกนี้มีแต่หม้อๆกานเป็นแถบ
ตัวอิฉ้านก็นิ่งๆไว้ค่า เพื่องานๆ ทำงานๆ
จิงๆแล้วไม่ว่าจะเป็นแผนกไหนเราก็ต้องดูเค้าไปเรื่อยๆ
ต้องค่อยๆดู ค่อยๆตัดสินว่าคนไหนที่ควรจะคบเป็นเพื่อนร่วมงานได้
ที่ไว้วางใจได้ ชั้นจะอดทนรอดูพวกเค้า
เพื่อสักวันชั้นจะได้เจอเพื่อนร่วมงานที่ดีๆ แล้วที่ไว้ใจอย่างที่ชั้นต้องการ

วันนี้คุยกะพระกันเรื่องทำงานวันแรก ก็กุจะร้องไห้ แบบมันรู้สึกว่าต้องอดทนกับเพื่อนใหม่
ต้องอดทนกะเพื่อนร่วมงานที่หน้าไหว้หลังหลอก พอเราพูดๆๆพระก็สอนๆๆมากมาย
เราก้รู้นะ แต่แบบความรู้สึกอะ มันก็คิดอะ พอพระพูดโดนจุดก็เลยน้ำตาร่วงเรย
พระก็รู้แหละว่าเราเป็นคนยังไง แถมเรายังร้องไห้เก่งอีก
เพราพระบอกว่า ต่อไปอย่าร้องไห้ให้คนอื่นเห็น อยากร้องก็ร้องไปให้พอ
ระบายออกไปให้หมด  เห้อ ชั้นร้องหนักเรย ละก็วางๆไป
พรุ่งนี้เรยอดไปหาพระเรยอ่า แต่วันพุธมะพลาดแน่
อยากเจอๆ เป็นห่วงเหมือนกันนะ  ดูแลตัวเองดีๆนะเพี้ยน

 

 

 

วันนี้ Train งานวันที่สามค่า  เข้า 9 โมงเช้า

อีน้องต๊อปไป 9.10 แบบว่าวันนี้รถบนทางด่วนติดมั่กๆ ขึ้น BTS ก็คนแน่น

แต่ก็รีบเรยขอเบียดๆชาวบ้านเข้าไป ไม่งั้นคงไปมะทันอ่า ไปถึงก้พอดีเริ่มพอดีเล๊ย

นั่งเรียนงานแต่เช้า ละก็ฟังพี่เค้าพูดๆ ละก็สอนท่องสคริป

ก็ดีนะ หนุกๆดี รู้สึกภูมิใจนิดนึงที่ท่องสคริป acting ดี 555

ยังกะแสดงละคร ต้องตีบทแตก ต้องร่าเริง บ้าพลังตลอดเวลาเรยค่ากุ

 

 

ซึ่งในชืวิตจิงๆ กุพูดน้อยมากกะคนที่มะสนิท

คนที่สนิทเท่านั้นที่จาได้เห็นความบ้านในตัวข้าพเจ้า เช่น ชาวอิอิ และเมทๆ 2o7

แต่วันนี้ต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อเงิน 555 ฟังดูดีมะ ต้องยิ้มๆเข้าไว้ แม้ในใจกุมันจาฝืนก็ตาม

ต้องร่าเริงเข้าไว้ แม้กุจาร้องไห้ อึไม่ออก ปวดท้องเมนส์ ก็ตาม

ก็ดีนะ สอนอะไรมากมายอีกหลายอย่าง

 

 

ละพอตอนเย็นค่า รีบไปเลยฟิตเนสกะเพื่อนใหม่

เริ่มด้วยเพื่อนลากไปวัดไขมันค่า เพราะคนอื่นเค้าวัดกันหมดแล้ว

Age 22 Height 165 Weight 47.6

ดัชนี้กาย 17.5 พี่เค้าบอกค่อนข้างผอม เป็นไงล่ะ อึ้งเลย

มาดูการเผาผลาญ 5482 KJ วันนึงร่างกายรับได้ 1310 kcal ห้ามกินเกินนี้ค่า

ความด้านของร่างกาย(ไม่รุ้จะแปลไรดี ประมานว่าพี่เค้าบอกถ้ากุเหยีบตะปุ ชาวบ้านเค้าเจ็บไปแล้ว แต่กูอ่ะยังไม่รู้สึก จาอีกซักพัก)

ซึ่งคนปกติเค้าจาประมาน 200-600 แต่กุปาไป 741 ค่า กุมันด้านชา

น้ำหนักไขมัน9.5 kg น้ำหนักร่างกาย(สมอง กระดูกฯลฯ)38.1kg

แต่ถ้าจะให้ดูดูรายละเอียดการเผาผลาญ บราๆๆ ทั้งหมดนี้กุควรหนัก 45.9 kg

ซึ่งต้องลดให้ได้ 1.7 Kg ค่าท่านผู้ชม กุจาทำได้มะเนี่ย

 

 

ก็เรยรีบๆไป Burn ด่วน เริ่มต้นอะอยากเข้า GX

วันก่อนไม่เข็ด เต้นไม่ทัน วันนี้ค่ายากก่า Easy Move อีกยังกะแดะไปเข้า

ละก็ต้องรีบเผ่นออกมาอายชาวบ้านเข้า เต้นมะเป็น

เลยออกมาเดินๆบนลู่วิ่ง ด้วยความที่กุมะเคยวิ่งบนลู่เลย

ละพอจะวิ่ง กุก็จาล้มๆ ปล่อยมือมะได้มึนหัว เลยต้องเกาะไว้ตลอด

แล้วอาศัยการเดินเร็วๆเอา แต่เน้นว่ายังคงต้องเกาะ

ถ้าจำมะผิด Burn แคลอรี ไปประมาน 50 ในเวลา 15 นาที นานจิงว๊า

พอเดินลงมาก็ยังรู้สึกว่ากุเดินอยู่บนไอ้เครื่องมะกี๊อยู่ ขามันหยุดไม่ได้อะต้องเดินๆๆ 

คนอื่นเค้าเป็นเหมือนกันมั่งป่าวก็ไม่รู้ แล้วทำไมกุเป็นอะ

ละจากนั้นก็ไปย่ำๆไอ้เครื่องที่มันลดต้นขา กะชับบั้นท้าย ซึ่งกุจาทำไปไมก็ไม่รู้

ขากุเล็กกว่าตัวเวอร์ไปแระ ที่อยากลดอ่า แขนค่า ใหญ่เวอร์มากๆ

แต่มันต้องมีครูฝึกเรยอด ซักพักไปเข้าห้อง Mind Body เล่นบอลหนุกๆ

งานนี้แขนเล็ก หน้าท้องเฟิร์มสุดๆ เหนื่อยมาก ออกกะลังกายกะไอ้ลูกกลมๆเนี่ยขอบ๊อก

ห้องก็เปิดฮีทเตอร์ แทบตายเรยค่า ออกมาได้เหงื่อสุดๆ  แล้วก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับบ้าน

 

 

 พอตอนรอ BTS หยิบ Tel มาดู เพี้ยนโทมาด้วยอ่า

ก็อยากโทนะ แต่กัวหลับแล้ว เรยยังมะโท ละก็นั่งรถ 515 กลับบ้าน

แล้วเสียงเพลงรักเธอไปทุกวันก็ดังขึ้น เพลงนี้เพี้ยนชอบร้องแบบโหยหวนให้เค้าฟัง

ร้องโดยไม่สนใจ ไม่แคร์ความรู้สึกใครสักนิด แบบว่ามั่นมากกกกเค้าคนนี้

ก็เลยคิดถึงเลย ละผ่านแถวๆสวนนันอีก พอลงรถเรยรีบกดโทรๆหาเพี้ยนทันที

ละก็ยังมะนอนด้วยอ่า ดีใจได้คุยอยู่ซักพัก คิดถึงเพี้ยนจัง เกือบจะบอกไปละ

บอกไปเนี่ยบาปแน่เรย 555 ก็เล่าๆโน่นนี่ให้ฟังมากมายว่าวันนี้เราทำไรบ้าง

เห้อ อยากว่างเร็วๆจังจะได้ไปหาอ่า  คิดถึงแล้วอ่า

แต่ไปก็นะ ได้แต่มอง ได้แต่ยิ้ม แต่แค่นี้ก็ดีแล้วนี่นา

เพ้อเจ้ออีกแล้ว...เตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้ดีกว่าเนอะ

ว่าพรุ่งนี้จะไปเล่นอะไรดีน๊า...ละจะได้หาเรื่องโทไปเล่าให้เพี้ยนฟังอีกตอนเย็นๆ

 

 

ฮือๆ Train งานเหนื่อยมั่กๆเรยอ่า
แบบว่าเข้า 10 โมง เลิกสองทุ่ม
สองวันที่ผ่านมาก็นั่งฟังพี่เค้าโทรหาลูกค้า
ฟังการประชุมทีม ฟังการ 10 Minutes แบบว่าบรรยากาศนั้นถ้าเป็นกุๆแย่แน่เรย
มันเป็นการเรียกพนักงานเข้าไปพบผู้จัดการรายคน ว่ามีปัญหาไรบ้าง
ทำไมขายไม่ได้ มีปัญหาชีวิตไรมั๊ยต้องเล่าหมดเปลือก

 

แล้วก็ไปออกบูธกะพี่ๆ มะวานไปยืนแป๊บเดียว แต่วันนี้ค่าไปยืนเกือบสองชั่วโมง
ละก็มาคิดว่า เออนี่กุหาเรื่องให้ชีวิตดีเนอะ มาทำงานนี้

แต่เงินดี 555 อดทนไว้
ละพอเย็นๆก็มาดูการพาลูกค้าชมคลับ จากนั้นก็ไปลองออกกะลังกาย

วันศุกไปเต้น Easy Move ชื่อมันง่ายๆ แต่ว่าเต้นโคดจายากกกส์ค่า

กุเต้นมะทัน ท่าพี่เค้านี่อภินิหารโคดเซียนเรย
แต่มะวานเข้า Body Jam มันส์สุดๆพะย่ะค่า แนวมันทั้ง ละติน ฮิพฮอพ หนุกๆ
เต้นได้ด้วย ละแถมครูสอนก็เท่ดีอ่า น่ารักากกกกมากมาย เหอๆ
จากนั้นก็อยู่รอสรุปงาน ละก็กลับบ้านประมาน 2 ทุ่ม

 

ถึงบ้านสองทุ่มครึ่ง ละก็รีบกินข้าว วันศุกก็นอนสลบคาที่เลย
น้ามมะได้อาบด้วยยยสุดๆ  ก็เพราะไม่สบายเนี่ยสิ
แย่เรย ไม่สบายช่วงนี้ยังเทรนงานมะผ่านเรยอ่ะ เด๋วทำไม่ได้เต็มที่
ส่วนมะคืนง่วงแสนง่วง แต่ก็อยู่ช่วยดูงานเพื่อนจนดึก
พอจานอนก็คิดถึงเพี้ยน เรยsms ไปหาอ่า
แบบมันรุ้สึกเหนื่อยสุดๆจนอยากร้องไห้อยู่แล้ว
ละก็คิดถึงเพี้ยนมากๆด้วยอะ  ส่งเสดปุ๊บละก็สลบคาที่เรย

ตื่นเช้ามาเป็นไข้งอมแงม นอนซม หัวหนักโคดๆ
ละซักพักเพี้ยนก็โทมาหาเค้า ดีใจสุดๆเรยอ่ะ
คงเป็นห่วงเค้าใช่ป่าว คิดถึงเค้ามั๊ยน๊า
ถามเค้าว่าวันนี้ไปหามั๊ย เค้าก็อยากไปนะ
แต่มันไม่ไหวจิงๆอ่า คงไปสลบคาที่อยู่ที่ไหนสักแห่ง
เพี้ยนก็บอกให้เค้าไปพักผ่อนเยอะๆ คิดถึงตัวเองจังเรยอ่า อยากเจอที่สุดเรยนะ
แต่เค้าก็ต้องสู้กับงานต่อไป เหนื่อยจังค่า
ละวันต่อไปจะเป้นไงเนี่ยเหลืออีก 4 วันค่า สู้ๆต่อไป ต้องทำให้ได้

 

 

 

วะ วิ ฮิ๊วววว
ในที่สุดก็มีงานทำซะทีแล๊นนน
โทรๆๆๆ ความรู้สึกแบบตื่นเต้นดี
อย่างงี้นี่เองหรอที่เค้าเรียกว่าคนมีงานทำ
โทบอกแม่คนแรก   แล้วก็โทบอกยาย
และโทหาพระเพี้ยน ^__^
แม่ตื่นเต้นยิ่งกว่าเราซะอีก
ยายก็เหมือนกานเป็นห่วงโน่นนี่ให้พรหลานซะมากมาย
ต๊อปรักยายมากๆเลยน๊า
ละอาก็โทมาหาโทมายินดีแล้วก็สอนๆชีวิตการทำงาน
ละพี่ก็โทมายินดีอีกคน

 

ความรู้สึกตอนนี้ก็ดีนะ แต่ไม่รู้พอทำงานจิงๆมันจะเป็นแบบไหน
อาจรู้สึกมีความสุขที่ทำ รึอาจไม่มีก็ได้
มันก็้ต้องลองดูต่อไป
ช่วงนี้ก็เหมือนเป็นช่วงเก็บสะสมประสบการณ์
เพื่อค้นหาตัวเราเองว่าชอบอะไร รักอะไรกันแน่
จิงๆชั้นก็เรียนได้ทุกอย่าง คิดว่าทำได้ทุกอย่าง
แต่ถ้าให้เลือกระหว่างสิ่งที่เราทำได้ กับสิ่งที่เรารักที่จะทำ
ก็คงเลือกอย่างหลังมากกว่า
สำหรับงานนี้ก็คงต้องลองดู สู้ๆกานไป

 

ขอพรจากหลวงพ่อฯให้หนูเจอกัลยาณิมิตร
พบเจอแต่คนที่มีศีลธรรมที่ดีเท่านี้ก็เพียงพอแล้วค่า สาธุ

 

 

 

*******************************************************************************

 

 

กลับมาละจ้า แบกบุญมากซะหนักมากมาย
ก็นะแบบว่าวันทั้งวันตื่นตีสามกว่าๆ ตื่นมาสวดมนต์ๆๆๆ
ช่วยแม่ชีหั่นผัก ปลอกผลไม้  จัดจาน เรียงจาน ยกของ มากมายๆ
และที่สำคัญล้างจานนนนน  อันนี้แทบตายก็ช่วงเทศกาลจานล้นวัดเลยค่า
แม่ชีมาถึงก็โยนโครมๆๆๆละก็กระเด็นเข้าหน้ามากมาย ถึงขั้นจิตตกว่ากุมาทำอะไรเนี่ย
แต่ชอบที่สุดก็คงจะเป็นการได้นั่งเจริญภาวนา การได้ฟังคำเทศน์ของพระ ฟังคำสอนจากแม่ชีหลายท่าน
ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่จะนำมาใช้ในชีวิตของเราต่อไปในอนาคต
วันแรกที่ได้เข้าไปก็ไม่ได้คิดว่าเค้าจะรับเราบวชเพราะเย็นมากแล้ว
ก็บอกหลวงพ่อฯว่าหนูตั้งใจจิงๆนะคะ และให้ท่านเมตตารับหนูเป็นลูกศิษย์อีกคน
แล้วก็ได้รับให้บวช พอเจอหลวงพี่ที่รับบวชเค้าก็สอนเราบอกว่า
"การบวชครั้งนี้อาจสอนให้เราอโหสิให้กับคนที่เค้าเคยพูดไม่ดีกับเราเอาไว้ ทำไม่ดีกับเราไว้ ซึ่งนั่นก็ถือว่าเป็นบุญแก่ตัวเรา"
หลวงพี่บอกว่าแบบนี้อึ้งนิดนึง รู้ได้ไงอะคุนหลวงพี่ 555
ละเช้าวันแรกที่ตื่นมาก็มีแม่ชีเรียกให้ไปช่วยส่งภัตตาหารเช้าให้หลวงพ่อฯที่เรือนไม้สัก
ไม่เคยรู้ ไม่เคยไป พอได้เห็นรู้สึกขนลุก และดีใจที่คนที่แม่ชีเรียกใช้คือตัวเรา
ไปเสิร์ฟที่หน้าโลงทองของหลวงพ่อฯ และไปกราบท่านแต่เช้า นับว่ามีบุญนะเนี่ยที่ได้ทำ อิอิ
และสิ่งที่ประทับใจในวันสุดท้ายเลยก็คงจะเป็นการได้เข้าพบแม่ชีหวานใจ
ซึ่งท่านรู้ทุกอย่าง เจอหน้าท่านเราก็กราบ ท่านก็มองหน้าและถามเราว่า
"บุญ คืออะไร " เราก็ตอบไปมั่วๆ แม่ชีท่านก็สอนว่า
"บุญ คือ ความใส ใส  ความสบาย ถ้าหนูมีความสบายความใส
ใครว่าอะไรไม่เก็บมาคิด ไม่เถียงกลับ ปล่อยเค้าไป 
เราจะสบาย จะใส นั่นคือบุญของเรา ให้หนูเอาไปใช้ในชีวิตครอบครัว"
หนูจะจำคำพูดท่านตลอดไปเลย
เป็นการบวชแบบจิงจังครั้งแรกที่ตั้งใจมากแล้วก็ประทับใจจริงๆ
แม้จะเจออะไรที่ไม่ดีในการบวชบ้าง แต่หากเราคิดว่ามันสบาย มันใส มันก็จะดีกับตัวเราเอง
นั่นก็คือ บุญ

 

 

 

*******************************************************************************

 

 

 

ละวันนี้ก็ไปเจอเค้ามาด้วย ซื้อขอไปถวายแบกไปหนักมากมาย
แถมนั่งรถผิดสายอีก เดินๆๆตากแดดๆๆ แต่ก็นะอดทน
ซื้อนมๆๆและ พริงเกิลไปถวายสองป๋อง กะโรตีสายไหมของสุดโปรดของท่านเค้า
พอเจอหน้าก็นะมองหน้าอยู่นาน วางตัวมะถูกก็ไปคนเดียวเนี่ยดิ๊ ชวนเพื่อนละมะยอมไปด้วยกัน(โกด)
มองหน้าละน้ำตาจะไหล 555 บ้าบออีกละก็เล่าๆโน่นนี่ให้เค้าฟังมากมาย
เค้าก็เล่าๆยาวเหมือนกาน เห็นบอกว่าช่วงนี้รวยด้วย อิอิ

เห้นบอกว่าออกบิณฑบาตเดินตากฝนด้วย ถอดรองเท้าก็เจ็บเท้า

นั่งขุกเข่าท่าผู้ชายก็เจ็บนิ้วเท้า กัวจะแทนหักจัง ก็เท้าเค้ามะค่อยดีอ่า

แถมวันนี้ก่อนเราไปยังโดนแมวกัดอีก รักสัตว์เล่นกะแมวตั้งท้องโดนเข้าเลย

ที่สำคัญเป้นข้างเดียวกะที่โดนหมากัดอีก น่าสงสารอ่า
แต่เหมือนเค้าจะเบื่อกะการเป็นพระซะแล้ว เห็นพูดแปลกๆ
ก็นะเข้าพรรษาแล้ว ปวารนาตนแล้วจะทำไง บวชเป็นพรรษาก็ดีอยู่แล้ว
แต่ที่รู้มามันไม่ใช่แค่สามเดือนแล้วเนี่ยสิ ตุลาปลายๆอ่ะ
สรุปว่ามันกี่เดือนกันละเนี่ย T__T
คุยกันอยู่ยาวพระก็ไม่นั่งให้เรานั่งพระก็ยืนคุย
พอหมดเรื่องคุยเราก็มองหน้า แอบทำหน้าซึ้ง 555
ก็จะพูดว่าคิดถึงก็พูดไม่ได้ แค่คิดเนี่ยก็บาปมากแล้ว
แต่เค้าก็คงรู้แหละ ก็เรามองซะน้ำตาเราจะไหลอยู่แล้วอ่า
เค้าก็เลยบอกเราว่า "จะมาอีกก็ได้นะไม่เป็นไรหรอก"
อือ ฟังแล้วก็ดีใจนะ แต่ว่าไปแล้วรู้สึกฟุ้งซ่านกว่าเดิมก็ไม่อยากจะไปหรอก
ไปแล้วตัวเราเองต้องเก็บไปแอบร้องไห้ แอบคิดถึงให้บาป 555
ก็เลยฝืนๆบอกไปว่า "อือ คงไม่ค่อยได้มาแล้วแหละ" ละก็ได้แต่ยิ้ม
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ พยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้ไป
แต่ไม่รู้จะอดทนได้มากแค่ไหน ก็ไปแล้วก็แอบเศร้าแบบนี้
ไม่เจอกันเลยจะดีใจกว่ามั๊ย นานนนนนๆๆๆๆ ค่อยเจอกันทีดีกว่า
สามเดือนเจอกันที -*- แป่ว   ไม่ขำอ่ะ

เห้อ!!! ยางงาย    อาราย   ทามมาย     มากมาย  รายกุฟร่ะ อีกแล้ว

 

 

*******************************************************************************